kurwa

[Pekin]

Torfowiec magellański (Sphagnum magellanicum)- jest to gatunek mchu z rodziny torfowców. Mech o łodyżce dorastającej do 20 cm, niekiedy rozgałęzionej, przeważnie o czerwonym zabarwieniu. Posiada średniej wielkości główki, średnicy 10-15 mm, w różnych odcieniach czerwieni i fioletu. Liście długości do 2 mm i szerokości 0,5-1 mm. Występuje pospolicie na terenie Polski. Głównie na torfowiskach wysokich na szczytach kępek, niekiedy także na mokrych wrzosowiskach atlantyckich. Zarodnikowanie w warunkach Polski odbywa się w lipcu i sierpniu. Gatunek objęty jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową.

Torfowiec spiczastolistny (Sphagnum cuspidatum)- jest to gatunek mchu z rodziny torfowcowatych. Mech o zmiennym pokroju, o łodyżce dorastającej najczęściej do 15 cm, barwy zielonej lub żółtozielonej. U form wodnych wykształcają się wyraźne, gwiazdkowate główki. Listki łodyżkowe trójkątne, z lekko zaostrzonym szczytem, długości ok. 1,4 mm i szerokości do 1 mm. Listki długości do 2,5 mm i szerokości ok. 0,5 mm. Występuje pospolicie na terenie Polski oraz głównie na torfowiskach przejściowych, jak i w dolinkach mszarnych torfowisk wysokich. Rośnie w wodzie oraz miejscach silnie podtopionych. Jako gatunek charakterystyczny dla dolinek charakteryzuje się mniejszą chłonnością wody niż torfowce na szczytach kępek. Gatunek objęty jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową.

Pływacz drobny (Utricularia minor)- jest to gatunek rośliny mięsożernej, należący do rodziny pływaczowatych. Łodyga- cienka, zróżnicowana na część pływającą – zieloną oraz ziemną. Liście łodyg pływających są eliptyczne do nerkowatych. Występują kwiaty obupłciowe, umieszczone na szypułkach. Korona długa na 5-11 mm, bladożółta. W Polsce występuje na rozproszonych stanowiskach na niżu i rzadko w górach. Bylina, która kwitnie w Polsce od czerwca do września. W niekorzystnych warunkach wytwarzająca niewielkie, jajowate turiony. Siedlisko: występuje głownie na torfowiskach przejściowych, w dołach potorfowych, młakach oraz w zagłębieniach torfowisk wysokich i niektórych niskich.

Brzoza karłowata (Betula nana)- jest gatunkiem karłowatego krzewu z rodziny brzozowatych. Występuje głównie w tundrze półkuli północnej. We florze polskiej roślina ta jest reliktem glacjalnym (czyli organizmem będącym pozostałością z okresu lodowcowego). W Polsce występuje jedynie na trzech stanowiskach: na Pojezierzu Chełmińskim- rezerwat przyrody Linije (rezerwat torfowiskowy), w Górach Izerskich- rezerwat przyrody Torfowisko Doliny Izery, w Górach Bystrzyckich- rezerwat „Torfowisko pod Zieleńcem”. Gatunek ten rzadko przekracza 1 m wysokości i szerokości, ma ciemne, niemal czarne, bardzo drobne pędy. Kwiaty- kotki- podczas owocowania osiągają długość 1,5 cm. Liście są ciemnozielone, jesienią przebarwiające się na żółto lub zielonożółto. Wytwarza owoce- wąsko oskrzydlone orzeszki. Jest to roślina ozdobna, znajdująca się na liście gatunków zagrożonych wyginięciem.

Rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundiflora)- jest gatunkiem rośliny należącym do rodziny rosiczkowatych; owadożerna. W stanie dzikim występuje w całej Europie oraz na obszarach Ameryki Północnej i Azji. W Polsce jest rośliną często spotykaną na torfowiskach. Zwyczajowo nazywa się ją rosą słoneczną. Jest niewielka, osiąga wysokość 5-20 cm. Zebrane w różyczkę, czerwone liście posiadają włoski gruczołowe wydzielające gęstą, lepką ciecz, będącą wabikiem i jednocześnie pułapką na owady. Liście zwijają się wokół „zdobyczy”, a następnie ją trawią. Rosiczka jest roślina leczniczą. Niegdyś używano jej suszonych kwiatów jako zamiennika tytoniu. W Polsce jest objęta ścisłą ochroną gatunkową.

Malina moroszka (Rubus chamaemorus)- jest to gatunek rośliny zielnej z rodziny różowatych. Występuje w strefie borealno- arktycznej Eurazji i Ameryki Północnej. W Skandynawii i Rosji występuje powszechnie. W Polsce jest reliktem epoki lodowcowej i występuje niezwykle rzadko. Ma kilka rozproszonych stanowisk na Pomorzu, Warmii i Mazurach i w Sudetach. Roślina tworzy kłącza, z których wyrastają dwuletnie sięgające 10-30 cm pędy. Posiada owoc złożony z kilku pestkowców, początkowo jest czerwony, a gdy dojrzeje staje się pomarańczowy. Owoce, które w krajowych warunkach rzadko dojrzewają, są cierpkie w smaku. Niegdyś znajdowały zastosowanie jako lekarstwo na szkorbut. Rośnie w górach- piętro kosodrzewiny oraz na niżu- torfowiska wysokie, bory bagienne. Objęta jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Głównym powodem zagrożenia jest osuszanie i eksploatacja torfowisk.

Siedmiopalecznik błotny (Comarum palustre)- gatunek rośliny z rodziny różowatych. Należy do monotypowego rodzaju siedmiopalecznik. Występuje w całej Europie, w Azji i Ameryce Północnej. W Polsce jest dość pospolity na niżu, w górach występuje rzadko, tylko w niższych położeniach. W Sudetach i Karpatach znajdują się tylko pojedyncze stanowiska. Jest to bylina lub półkrzewy osiągający 90 cm wysokości. Ma wzniesiona pędy i czołgające się kłącza. Płatki korony kwiatowej są krótsze niż działki kielicha. Dno kwiatowe gąbczaste. Kwiat jest ciemnopurpurowy.

Bagnica torfowa, drążnica, błotnica sitowa (Scheuchzeria palustris)- gatunek rośliny, jedyny przedstawiciel rodzaju bagnica, który jest jedynym rodzajem rodziny bagnicowatych. Występuje w umiarkowanej strefie półkuli północnej, na terenie Europy, Ameryki Północnej i Azji. W Polsce jest dość rzadka. Najliczniej występuje na Pomorzu, Pojezierzu Mazurskim, Polesiu i Roztoczu. Na pozostałych obszarach Niżu i w Sudetach występuje na rozproszonych stanowiskach. Pokrój: pionowy łodygi wyrastające z ukośnego kłącza z cienkimi rozłogami. Rośnie na torfowiskach wysokich i przejściowych. W Polsce gatunek rzadko spotykany, narażony na wyginięcie, objęty ochroną ścisłą. W ostatnich dziesięcioleciach obserwuje się spadek liczby stanowisk. Ginie wskutek osuszania i eksploatacji torfowisk

Torfowisko wysokie- jest zwane również mszarem lub rojstem- powstaje przez narastanie złoża torfowego i odcięcia jego roślinności od wód gruntowych. Zasilanie jest jedynie przez wody opadowe. Charakteryzuje się wyniesionym ponad otoczenie pokładem torfu. Utrzymanie odpowiedniej wilgotności jest możliwe dzięki porowatej strukturze torfu i jego zdolności do podciągania słupa wody. Z powodu uzależnienia od wód opadowych torfowiska wysokie przejawiają dużą wrażliwość na warunki klimatyczne i rozwijają się głównie w miejscach o utrudnionym odpływie. Przy szczególnie wysokich średnich opadach mogą się formować nawet na stromych zboczach. Zbiorowiska roślinne mają budowę kępkowo-dolinkową, co warunkuje stopniowe narastanie torfowiska. Mogą tu występować jedynie rośliny o małych wymaganiach, odporne na zakwaszenie, niedobór azotu i innych biogenów. Głównie występują mchy torfowce, które mają zdolność chłonięcia i magazynowania wód opadowych w swoich komórkach. Ponadto występują również inne gatunki roślin, takie jak, wełnianka wąskolistna, bagno zwyczajne, żurawina błotna, borówka bagienna, rosiczka okrągłolistna. Torfowiska wysokie można oglądać m.in. w rezerwatach "Staniszewskie Błoto", "Kurze Grzędy" czy "Bagna Izbickie" w województwie pomorskim. Interesujące - choć odmienne - torfowiska wysokie, charakteryzujące się m.in. występowaniem kosodrzewiny, spotkać można w górach, np. w Kotlinie Nowotarskiej, czy w rezerwacie "Torfowisko pod Zieleńcem". Względnie uboga fauna i flora torfowisk wysokich charakteryzuje się wysokim odsetkiem gatunków reliktowych, głównie z okresu ostatniego zlodowacenia. Należą tu m.in. brzoza karłowata Betula nana i malina moroszka Rubus chamaemorus. W północnej Polsce znanych jest kilkadziesiąt obiektów tego typu, wszystkie silnie zdegradowane na skutek melioracji i zalesiania. Pierwotne, nieleśne zbiorowiska roślinne ustąpiły tam borom bagiennym.

[rogal_prawnik]

wypierdalaj

[Tradek]

wypierdalaj

[Pekin]

wypierdalaj

[kozakpl]

huj mnie to

[Fatality]

opierdol mi pls